DOMAĆI ROMAN

U knjizi „Tajna kajmakčalanske šume“, Živorad V. Plećić ispripovedao je snažnu priču o životu, borbi i veri, oblikujući tako delo koje nosi emocionalnu dubinu i univerzalnu snagu. Iako je reč o prvom romanu ovog autora, on je napisan tako da poziva čitaoce da se odupru površnim pričama savremenog doba i da se upuste u dublje razmišljanje o sebi i svetu. Živorad V. Plećić piše sa neverovatnom toplinom i iskrenošću. Njegov jezik je bogat, ali istovremeno jednostavan i razumljiv. On je na stranicama ove knjige prikazao lične tragedije ljudi i njihove borbe za ideal, ističući da snaga svakog čoveka uvek počiva na njegovim najdubljim uverenjima. Istražujući prošlost kroz priče jedinstvenih, ali ipak običnih ljudi – onih koji su deo svakodnevice svih nas – pisac na kraju ove sage ostavlja čitaoce sa uverenjem u to da je život u svim svojim oblicima velika tajna koja čeka da bude otkrivena.

U gustim snoviđenjima, gotovo opipljivim na dodir, u znaku Jelene, bezmalo mitske ličnosti, Dobrivoje Sazdić izjednačava poeziju i ženu, oba fenomena dovodeći do neuhvatljivog savršenstva, jer kako to obično biva istina je nedokučiva, a samim tim – neobjašnjiva.

Упитан о чему је у Уликсу реч, Џојс је одговорио: „Када бих то открио, истог тренутка бих

Knjiga posvećena KUD ,,Krsmanović''

Pitam se još uvek zašto je moralo sve da bude baš tako? Da li sam mogao drugačije ili sam u strahu od života odustao od traženja onoga što je najbolje u svakom čoveku? Da, pogrešio sam što sam pristao da vidim ono najgore i kod sebe i kod drugih. Zato sam postao ravnodušan prema svemu. Zato još uvek ne tražim rešenje već samo krivca u sebi ili drugima, još gore je to što tražim samoopravdanje rizikujući da postanem mnogo godi od onih koje osuđujem...

Po povratku iz inostranstva, gde je provela skoro ceo radni vek, Ana, glavna junakinja ovog romana, kupuje stan „s pogledom na Dunav i Dom armije”. Pokušava da se udomi, ali joj ptice iz prošlosti ne daju mira. Jednog avgusta odlazi na sever ravnice, u Vilu Fazanku, da pričuva kuću i psa svoje najbolje prijateljice. To je početak grozda priča, susreta i odnosa nekih naizgled običnih, ali i vrlo neobičnih likova. Tu je i Granda, mađarska vižla, koja neumorno maše repom.

Ovo je roman o mirnoj ravnici koja bubri kao potkožni prišt, i iz koje glasovi prošlih vremena i nekadašnji stanari stuštenih kuća svojim višeglasjem ne dopuštaju velu zaborava da ih prekrije. Vila Fazanka, u kojoj se jedan u drugi prelivaju ambijent primorski i ravničarski, roman je i o mogućim ljubavima i svetu u kojem gubici ne moraju da nas povuku na dno, već nam otvaraju nove spoznaje i dovode nas do spokoja.

Roman-dvorana ogledala: jedna priča uokviruje drugu, druga otvara treću, treća ponire u sledeću, iz svake sledeće mogla bi izroniti nova priča, a svaki njen deo u sebi sadrži odraz celine. Pred čitaocem se prožimaju, komuniciraju i umnožavaju naizgled nespojivi prostori: pusta(ra) i pimorje, groblja i kuće, šume i neboderi. Na svakom od tih prostora istorija je budna i živa, ponegde kao dokument, ponegde kao vradžbina. Utemeljena u vremenu koje prepoznaje stabla kao stojeće ljude, „Vila Fazanka” čuva magiju svakodnevice, ne kao pripovedački trik, već s dubokim razumevanjem celovitosti koja se uspostavlja transcendiranjem gubitka.
Marijana Čanak

Voljela bih bar na jedan dan gledati svijet očima Bojana Krivokapića. Uroniti u vrtlog nježnosti i empatije njegovih likova. Osjetiti tu neiscrpnu volju za životom i nadu da nikad nije uzalud voljeti. Naprosto, voljela bih pisati takvu književnost. - Lejla Kalamujić

Uzbudljiv roman pisan po istinitom događaju, o monahu Kalistu, bivšem komiti, učeniku Sv vladike Nikolaja, i jednim od najvećih podvižnika Srpske Pravoslavne Crkve. Jedna od najprodavanijih knjiha ubivšij Jugoslaviji i Srbiji.

Uzbudljiv roman pisan po istinitom događaju, o monahu Kalistu, bivšem komiti, učeniku Sv vladike Nikolaja, i jednim od najvećih podvižnika Srpske Pravoslavne Crkve. Jedna od najprodavanijih knjiha ubivšij Jugoslaviji i Srbiji.

Dobitnik nagrada: Zlatni jež, Radoje Domanović, Svetozar Marković, Jovan Hadži Kostić

Brutalno iskrena, dinamična i nadasve duhovita ispovest o zgodama i nezgodama telohraniteljskog života. Glavni junak priznaje da većinu konflikata rešava fizičkom snagom i oružjem, ali nikako ne uspeva da se oslobodi griže savesti i razreši moralne dileme uzrokovane patrijarhalnim vaspitanjem i poreklom koje drži do „čojstva i junaštva“.

„Radivoje Bojičić nastavlja srpsku humorističko-satiričnu tradiciju, oličenu najviše u stvaralaštvu Branislava Nušića i Branka Ćopića, ali je njegovo delo samosvojno i originalno i govori o sukobu tradicionalnog i modernog, ruralnog i urbanog, duhovnog i profanog; pleni obiljem duhovitosti, svežinom ideja, jedinstvenom tematikom, jezičkim bogatstvom, koloritnim likovima i neočekivanim obrtima. Nekad se stiče utisak da je ovo roman sastavljen od aforizama, a nekad da svaki aforizam u sebi sadrži roman.“
– Aleksandar Čotrić

„Radivoje Lale Bojičić sjajnim romanom The bodigard tera čitaoce da se smeju do suza i na kraju se upitaju kome su se u stvari smejali, a smejali su se upravo sebi, jer ih je pisac svojom imaginacijom i umetničkim darom naterao da se prepoznaju. Junak ovog romana je novi junak na magarcu, kakvog je u našu literaturu uveo Miodrag Bulatović. Novo vreme donosi i nove junake, kakav je i gospodin the bodigard, ali i nove magarce, kakav je njegov gazda. Uprošteno rečeno: novi heroji jašu nove magarce i tako udruženi jašu sve nas.“ – Vanja Bulić

Radnja romana Srce pod kamenom odvija se u Srbiji, sa središtem u Beogradu, oko izgradnje nove višespratnice na temelju “uklete”, prizemne kućice, koju je NATO srušio prilikom bombardovanja 1999. godine.Glavni junak romana je profesor i pesnik Milica, u porodičnim odnosima s Predragom, dvožencem, nekadašnjim političkim i privrednim rukovodiocem, krijumčarem robe za buvljak; oboje su u centru kruga prisnih prijatelja iz Beograda, Hana, Kragujevca i Stare Varoši, zabrinutih za budućnost dece i zemlje a čije je sudbinske tokove života, Marković Života Puškin realistički prikazao.

Hana Arent i Martin Hajdeger – kroz decenije iskušenja priznavana i poricana, bujana i potiskivana, putena i idejna, opojna i razdiruća ljubavna razmena dve verovatno najuticajnije figure filozofije Zapada XX veka. Primorana da sebi objasni razloge i pronikne poruke magnetične povezanosti s Martinom, Hana se upućuje na putovanje čiji je onirički vrtlog unosi u dramatične ljubavi neočekivanih saputnika i pred njima iznenadno iskrsavanih velikana likovne umetnosti. U pričama zasićenim neraskidivom strašću jačom od udaraca zloćudne istorije, Edvard Munk i Mili Hajberg, Kamij Klodel i Ogist Roden, Anri Matis i Lidija Delektorskaja, Mihail i Nadežda Vrubelj, Suzana Valadon i Erik Sali, sami i ehom u sudbinama čijim su ljubavima poslužili kao uzori, oživljuju i kroz udvojene ispovesti i obuzimaju Hanu. Zapravo, kao vodiči je posvećuju u slojeve njene vlastite neodoljive privrženosti Martinu, sklapajući mozaik sagledavanja najzagonetnijeg, potresnošću zanosa i smisla prevashodećeg iskustva ljudskog postojanja – fenomena polne ljubavi.

Živorad Žika Lazić (1933 - 2009) javio se u srpskoj književnosti zbirkom pripovedaka «Putem pored reke». Objavio je dvadesetak knjiga, romana i zbirki pripovedaka. Prevođene su mu priče na engleski, nemački, ruski, danski, bugarski, albanski, azejberdžanski. Napisao je scenarija za popularne serije «Muzikanti», «Građani sela Luga», i «Doktorka na selu». Autor je i scenarija za nekoliko igranih filmova, a komadi po motivima njegovih istorijskih romana, izvođeni su na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu. Nagrađivan je više puta. U dugoj šetnji od beogradskog Novog groblja, gde se poklonio senima Nikole Pašića, do spomenika na bivšem trgu Marksa i Engelsa, sada Pašića, Živorad Lazić je ispričao kako se najveći srpski političar s kraja 19. i početka 20. veka nosio u politici sa lozama Obrenovića (Milanom i Aleksandrom) i Karađorđevića (Petrom i Aleksandrom). Kako na kraju ovog romana Lazić napisa: Beograđani su se šalili da bi epitaf na Pašićevom grobu trebalo da glasi: SAHRANIO SAM TRI KRALjA, A ČETVRTI JE POKOPAO MENE IZ STRAHA DA I NjEGA NE STRPAM U GROB. Lazić je roman „Pašić i četiri kralja“, pisao ži- vo, duhovito, s mnogo zanimljivih dijaloga i dočarao je atmosferu epohe. Radnja je zasnovana na istorijskim ličnostima i vernim datumima ali je pisac u dozvoljenim granicama pesničke slobode pravio priču i ukrasio je izbiranim jezikom i upečatljivim slikama. Ova knjiga ima i jednu veliku poruku. Pašić je rođen u kneževini Srbiji, a umro je 1926. u velikoj državi, kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, Jugoslaviji.

Živorad Žika Lazić (1933 - 2009) javio se u srpskoj književnosti zbirkom pripovedaka «Putem pored reke». Objavio je dvadesetak knjiga, romana i zbirki pripovedaka. Prevođene su mu priče na engleski, nemački, ruski, danski, bugarski, albanski, azejberdžanski. Napisao je scenarija za popularne serije «Muzikanti», «Građani sela Luga», i «Doktorka na selu». Autor je i scenarija za nekoliko igranih filmova, a komadi po motivima njegovih istorijskih romana, izvođeni su na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu. Nagrađivan je više puta.

U romanu Ubiše knjaza autor opisuje poslednja tri dana iz života kneza Mihaila Obrenovića. Za ta tri dana Živorad Lazić je čitaocima ponudio čitavu istoriju vladavine dinastije Obrenovića i svu složenost društvenih i političkih prilika u Srbiji koje su dovele do atentata na kneza Mihaila.

Roman oponaša originalnu Servantesovu priču o Don Kihotu, ali umesto ismevanja španskih viteških dela ovde je upriličen ironičan odnos prema savremenim srpskim pseudopatriotama.

Junakinja romana “Avet Don Kihota” je Divna Lavrentijević koja radi kao asistent u prestoničkom Institutu za nacionalnu istoriju. Ona je samohrana majka koja živi sa ćerkom. Njena životna nevolja nalazi se u njenim snovima. Avet konjanika, koja se često, tokom noći, pojavljuje u snu, delujući kao da je stvarna…

Neprestano umorna, teško odgovara obavezama i u Institutu i u odgajanju ćerke. Ulazi u nepotrebne sukobe sa kolegama, što joj pravi problem oko doktorata i stalnog zaposlenja na Univerzitetu.

U jednom trenutku odlazi i do psihoterapeuta, koji joj predlaže da uzme odmor i ode negde na selo. Divna, sa ćerkom, odlazi kod svojih roditelja u provinciju. Avet iz snova tada preskače granicu između stvarnosti i imaginacije, pa ona njeno lice jednog dana ugleda na ulici provincijskog gradića u kojem joj žive roditelji oličeno u meštaninu koji sebe vidi, ni manje ni više, nego kao zaštitnika interesa srpskog naroda…

Karakter tog lika ima, u izvesnoj meri, sarkastičan potencijal po svemu nalik na Servantesovog Don Kihota, a sam tok romana (uključujući i zaplet) ismejava misao o izabranosti i mesijanstvu uvreženo kod Balkanaca, ali i, s druge strane, lažni elitizam.

Priče i razmišljanja u ovoj knjizi su lični pečat pisca, koje mogu biti deo svakog čoveka koji živi u današnjem vremenu. Knjiga je omaž jednom vremenu koje je bilo najteže za jedan narod, sa željom da postane „lek” za pojedinca. Jedan deo istinite i tragične priče oslikava i nudi odgovore za sve ljude koji tragaju za istinskom ljubavlju u nemilosrdnom okruženju bilo gde u svetu. Prerana smrt nekog ko nije zakoračio u život predstavlja najveću tragediju tog vremena koja je vidljiva i danas u svom najgorem obliku.

Priča o dečaku kome je Lionel Mesi zamenio oba roditelja!

Desetogodišnji obožavatelj Mesija se zaljubljuje u devojku glavnog mangupa u kraju, ali, ona ga smatra klincem. U stan u kome živi, doseljava se mamin dečko i tatina devojka. Situaciju komplikuju baka – religiozni fanatik i deda – penzionisani zastavnik, nostalgičar za starim dobrim vremenima.

Fudbal ga čini srećnim, ali i fudbal donosi probleme.

Roman iz najužeg izbora za nagradu „Politikinog zabavnika“.

Kako privid banalnog, svakodnevnog, ispuniti novim, slojevitijim značenjima – sebi, iznova, neumorno, postavlja pitanje Radivoj Šajtinac. Tako i u ovoj knjizi, gde se njegove šetnje-lutanja ivicama njiva, korovištem, zapuštenim stazama na ivici grada, zagađenim odbačenim ostacima ljudskih ne-potreba, šikarom, zaboravljenim gradskim zadnjim dvorištima, i slučajni susreti, preobražavaju u gradivo za ironičnu introspekciju, monolog o sebi, pre svega. Za njega ništa nije bez važnosti; značenja koja iščitava iz predela, sitnica, neizgovorenih i poluizgovorenih reči, bolova, prašine, buba, kreštanja vrana, telefonskog razgovora s unukom – obavija slojevima svog, do savršenstva izbrušenog, sažetog, jasnog jezika.
Tako i u ovoj knjizi, Šajtinac nastavlja svoj vredan poetski gradinarski posao: odseca nepotrebne zaperke i suve listove – sve što iscrpljuje stabljiku pripovedanja. Zato su grozdovi-poglavlja, koji su na njoj ostali, sazreli, puniji – oporo-slatkih sokova, i jesu, svako za sebe, izbrušena (haiku) pripovest.

Petnaest godina posle knjige priča Delfi ni na helijumu (Geopoetika, 2004), Zvonka Gazivoda nam se vraća ispisujući svoj prvi roman. Muzika, ritam, opijenost... kako nas samo vozi Zvonka Gazivoda u svom prvom romanu – trkačkom manifestu na kojem bi joj i Murakami pozavideo. Istovremeno i ultramoderno i retro, i budućnost i tradicija. A, kao što nam je već pokazala u svojim pričama, fascinantno je kako se ova autorka poigrava s rečima kao materijalom od kojeg gradi ovaj roman. Tako da on može da bude rečnik nekorišćenih postojećih reči, ali i onih koje se stvaraju po prvi put na ovim stranicama. I, baš kao njena junakinja Felisiti, nema toga što Z. G. ne može da napravi – tri čvora na trepavici da zaveže. Ali ne bez snažnih emocija dok pravi svoju „papirnatu porodicu“ u nedostatku prave i dok nas upoznaje sa značenjem „Hostela Kalifornija“ – utočište, ali nekad i samo pogled koji oprašta, draga sitnica koja se pokloni i čuva da dâ smisao besmislu i, neizostavno, empatija. Možda ključna reč ove knjige koja se izgovara kroz vapaj današnjice.

Grebe, nežno i pažljivo, Radivoj Šajtinac, suvom iglom po bakarnoj ploči: prvo siluete, zatim sve oštrije profile svojih, sasvim svakodnevnih likova, senčeći ih blagom ironijom i banatskom, ravničarskom setom. Periferijska prizemljuša od naboja, vlažnih zidova, s baštom, "u kojoj se ni biljkama ništa ne događa", frizerski salon, studentska soba u Berlinu – mizansceni su večne priče o malim životima s velikim, neispunjenim željama, za koje je "dnevno drevno".

Šajtinac u svom, novom, porodičnom romanu piše kako je uklanjanje ustranu pred pritiskom neizdrživo jednoličnog, besciljnog bitisanja, podjednako moguće, s istim izgledima da bude uzaludno, i u furnirani orman, u koji se od sveta povukao jedan od njegovih likova, kao i u pisanje pesama, popravak trulog oluka, razgovore o stvarima koje se ponavljaju.

Plete, tako, Radivoj Šajtinac paukovu mrežu neprimetne, neumitne prolaznosti, sažete u formuli kojom su počinjale bezbrojne, već izbledele stare priče: Bili baba i deda i živeli do kraja života... Ma koliko ovaj skrajnuti mikrokosmos na prvi pogled izgledao banalan, poznat, njega Šajtinac, veštinom izbrušenom i pokazanom u prethodnim knjigama, pretvara u toplo pripovedanje o svim našim, naherenim, potkopanim i neprimetnim egzistencijama, načetim vremenom koje im nije sklono, kome se, ipak, gerilski žilavo odupiru njegovi likovi. - Milan Ristović


.....


Rođen je 1949. godine u Zrenjaninu. Posle završene gimnazije u rodnom gradu, studirao je opštu književnost sa teorijom književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu.

Član je Srpskog književnog društva, Društva književnika Vojvodine i Srpskog Pena.

Bio je jedan od osnivača i dve decenije glavni i odgovorni urednik časopisa za književnost i kulturu Ulaznica.

Piše poeziju, prozu, književnu i likovnu kritiku, bavi se dramaturgijom, a i prevodi s ruskog i engleskog jezika.

Knjige pesama: Oružje ljudski ranjeno (1970), Šumi se vraćaju pragovi (1974), Darovno putovanje (1978), Panglosov izveštaj (1982), Suze u lunaparku (1987), Očenaš na Tajms skveru (1991), Olovni dolov (1995), Led i mleko (2003), za koju je dobio nagradu Knjiga godine DKV, Psi versa (2005), Kanjiška monotipija – dvojezično izdanje na srpskom i mađarskom (2007), Stara kantina (2011), Severni izgovor (2011), Pseća suza (2014), Di (2014), Nepoznavanje prirode (2017).

Knjige proze: Banatska čitanka (tri izdanja: 1991, 2005. i 2008), za koju je dobio nagradu "Karolj Sirmaji" 1991. godine, Moj begejski deo sveta (1994), Bajke o grmu (1995), Čehovija (1996), za koju je dobio nagradu "Stevan Pešić", Vez u vazduhu (1998), Žrtve bidermajera (Geopoetika, 2000), Sibilski glasovi (Geopoetika, 2001), Nada stanuje na kraju grada (sa Uglješom Šajtincem, 2002), Vodeno dete (Geopoetika, 2004), Pričica (2005), za koju je dobio nagradu "Dimitrije Mitrinović", Kinesko dvorište (2006), Lyrik-klinik (Geopoetika, 2009), Dilinkuca (sa Ljudmilom Šajtinac, 2012), Porcelan (Geopoetika, 2017).

Knjige eseja: Demogorgon (1990), Hotel Čarnojević (1989), Hajka na Akteona (1997).

Njegova izvedena dramska dela su: Cveće i smrt starog Luke, Ljupčetovi snovi – poetsko pozorje za decu, Banatikon, Steva Svetlikov, Atlantska veza, Paorska groznica.

Poezija, proza i eseji Radivoja Šajtinca prevođeni su na engleski, nemački, francuski, španski, mađarski, slovenački, makedonski, rumunski, poljski, fi nski, turski, slovački i grčki jezik.

Roman Žrtve bidermajera objavljen je u prevodu na engleski u ediciji Srpska proza u prevodu (Serbian Prose in Translation) u izdanju Geopoetike 2012. godine. Drugo izdanje ovog romana objavio je 2015. američki izdavač Blooming Twig Books, Njujork.

Po kritici civilizacijskog pogona, dubini vizije, zaokruženom filozofskom (ili duhovnom) ustroju, porođenom novom jeziku, rečeničnoj takozvanoj strukturi — Dobrivojević je vjerojatno najveći pisac (sad bi me Buda ismijao) koji se pojavio unazad 30 godina. Mislim to generalno, a ne lokalno. (Dario Grgić)

Vladan Dobrivojević je jedan od apsolutnih fenomena u srpskoj kulturi. Njegovi radovi obuhvataju svet reči kakav smo mojih desetak marljivih prijatelja i ja sačinjavali decenijama. U njegovom delu protiče istorija čovečanstva, u njemu se rasprostiru bezmalo svi krajevi naše planete.

Ono je mreža koja treba da ulovi naše duše, jer je i zamišljeno kao veliko i nepregledno stranstvovanje ljudske duše koja je zalutala u ovaj zlehudi svet. (Jovica Aćin)

U Dobrivojevićevom opusu prisutni su, ekspli­citno ili implicitno — pominjemo samo neka od dela i autora — od Tristana i Izolde, Slova o polku Igorovu, mitova o Atlantidi, Persefoni, Ikaru, Heri i Leandru, Mrtvih duša, učenja Svetih otaca, Lao Cea, Dostojevskog, Beketa, Bulgakova, Suhravardija, Ibh–Hajama, Solovjova, Kupera, Berđajeva, preko Volasa Stivensa, Hamvaša, Platona, Ortege i Gaseta, Hajdegera, do biografije svetog Save i Andrićeve Jelene, žene koje nema. No, ovaj opus u celini, potvrđujući srodnost autora sa mnogim misliocima, u prvom redu sa Hajdegerom i Hamvašem, suštinski se (kao romaneskni opus) nastavlja na delo Dostojevskog, deleći sa velikim piscem interesovanje za iste teme, ali ih na druga­čiji način promišljajući, što i odgovara razlikama doba kojima pripadaju. (Jasmina Ahmetagić)

Prvi roman jednog od najznačajnijih srpskih književnika, priča o literarnom i ljudskom sazrevanju.

„Ovaj je Ršumovićev roman zanimljiv iz tri glavna razloga: zato što predstavlja tematsko osvježenje, zato što predstavlja žanrovsko osvježenje i zato što je, na stilskom nivou, superiorno izveden.
Osnovnu prednost te metode ne predstavlja samo njezina živahnost i njezino naslanjanje na žanr odgojnog romana, nego također, i njezino stalno poigravanje sa zbiljom, koje ta metoda podrazumijeva. U priči se pojavljuju realna mjesta, stvarni ljudi pod punim imenom i prezimenom, iskrsavaju elementi iz Ršumovićeve građanske biografije koja je i javnosti donekle poznata. A u isto vrijeme, jasno je da je u priči štošta izmišljeno.
U žanrovskom smislu ovo je djelo inovacija zbog toga što se u njemu na osobit način sučeljavaju proza i stih. Ta mu vještina, uostalom, daje mogućnost da svoj tekst ispuni višestrukim značenjima: neće biti nikakvo čudo ako se netko, pišući jednog dana o ovoj knjizi, sjeti Danteova djela La vita nuova, gdje se, također, komentiraju mladalački stihovi i objašnjava njihov nastanak.“ Pavao Pavličić

„Ima ovdje ironije, samoironije, aluzija, skromnosti, lažne skromnosti, prividne plitkosti, igre misli, a i pritajnog Ršumovog ’obračuna’ s nama ili pak nama nekima. Na ljudskim slabostima i nastranostima postavljenima u djelu razvija se nesputana, katkada i vulgarna komika, s intencijom da zabavi i nasmije. Psihološke, društvene i moralne probleme Ršumovo pripovijedanje servira s vedrinom, obilato potpomognutom biserima iz originalnog glosara.“ Boris Čepin

Ovo je priča o dečaku kome je Mesi zamenio oba roditelja.

…Odrastanje u neobičnim porodičnim odnosima je baš, baš frustrirajuće. Tu je i baka, jednako zaluđena kuvanjem, kao i religijom… I deda, protiv svega i protiv svih… Nezgodno je i kada je prva ljubav ujedno i devojka glavnog mangupa u kraju… Najveća želja je igranje fudbala, ali ima i tu izvesnih problema… Jedino što radi kako treba je navijanje za fudbalski klub Barselona…

The protagonist of Victims of the Biedermeier, Vukašin Pomorišac, a sickly, elderly archivist, engages in a search for the paintings of Konstantin Danil, a renowned painter of the Serbian Biedermeier style. His wanderings around the nineteenth century are a way for him to escape from getting in touch with others and with his own life. In meticulously written meta-narrative work, the author explores the nature of creation and of the inability to face omnipresent failure in achieving the imagined. Only after the days of his life on earth pass does Danil realize that the ornaments and the decorative elements of his paintings seem empty to him, inapt to convey the truth of his vision. The different narrative voices of the novel, floating between the past and the present, life and death, here and there, merge into one in an incessant game of creation.