Teško je obuhvatiti sve one elemente koji Evgenija Onjegina čine najboljim delom najvećeg ruskog pesnika. Pisan više od osam godina, pod različitim podnebljima i uslovima, u doba mladosti i umetničke zrelosti Puškinove, pod raznovrsnim književnim i drugim uticajima, u političkim prilikama arakčejevskog režima pod Aleksandrom I i u vreme Nikole I, stvaran pre i posle 1825. godine, u atmosferi pripremanja dekrabističkog ustanka i pod utiskom revolucionarnog neuspeha od 14. decembra – Evgenije Onjegin se menjao e evoluirao sa svojim tvorcem. Tako stvoren, izazvao je isto toliko raznovrsnih posledica, nailazio na nejednak prijem kod čitalaca i kritike i izvršio različite ali presudne uticaje u jednoj od najbogatijih književnosti sveta.
Životni put ovog dela umnogome je životni put Aleksandra Sergejeviča Puškina.
