Načela i dela (1970), prva kritičko-esejistička knjiga Bogdana A. Popovića, oblikovana je u dnevničkoj formi nanizanim, manje ili više fragmentarnim, tekstovima o savremenoj poeziji i o mišljenjima o njoj. Dve-tri naredne knjige unekoliko su s prvom
delile koncept o čemu je svedočio i njihov podnaslov „Načela i dela”. Sledile su im zbirke kritika, kritika i eseja, esejističke, pojedinim pesnicima posvećene, knjige polemičkih tekstova i dr... Među ovim knjigama nije, međutim, bilo nijedne u celosti posvećene problemima savremene kritike poezije koja je, zapravo, bila preovlađujuća autorova pre-okupacija... Ova je knjiga upravo takva: savremena srpska kritika poezije je njen parcijalni i integralni predmet. Složeni su u nju (na način saglasan njenom konceptu) probrani eseji i načelni tekstovi iz kritičko-esejističkih autorovih knjiga, njegove časopisne i, češće, novinske kritike.
Ako je, kako to često biva, pitanje validnosti njenog nauma neizbežno, nema sumnje da, na svoj na-čin, ova zbirka tekstova autorovo kritičko delovanje upotpunjuje.
U knjigu Pamćenje i nezaborav Predrag Protić je uvrstio devetnaest svojih radova o srpskoj književnosti koji se bave književnom i kulturnom istorijom od druge polovine devetnaestog do sedamdesetih godina dvadesetog veka.
Pored eseja o Svetozaru Markoviću, Bogdanu Popoviću, Bori Stankoviću, Petru Kočiću, Peru Slijepčeviću, Stanislavu Vinaveru, Milanu Kašaninu i Milanu Bogdanoviću, tu su i eseji o manje poznatim ili poluzaboravljenim piscima poput Anđelije Lazarević, Stojana Živadinovića, Jeremije Živanovića i Milutina K. Dragutinovića, kao i o javnim radnicima poput Polita Desančića, Lazara Nančića i Pere Todorovića, kojima je pisanje o literaturi bilo neka vrsta Engrove violine.
Mada objavljeni u toku nekoliko decenija, u različitim publikacijama i različitim povodima, Protićevi eseji predstavljaju, uprkos prividnoj fragmentarnosti, jedno dosta celovito viđenje duhovnih kretanja kod Srba u širokom vremenskom rasponu, objašnjavaju neke sukobe, zablude i nesporazume i daju uvid u jednu ne samo značajnu, nego i dinamičnu istorijsku epohu.
U knjigu Književnost kao institucija Predrag Protić je uvrstio osamnaest svojih radova o srpskoj književnosti koji se bave književnom i kulturnom istorijom od ranog devetnaestog veka do Drugog svetskog rata. Pored uvodnog eseja „Književnost kao institucija „, po kome je naslovio ovu knjigu, i završnog teksta o Srpskom književnom glasniku, Protić piše o ličnostima iz našeg kulturnog života koje su na različite načine obeležile svoju epohu. To su Jovan Sterija Popović, Laza Kostić, Janko Veselinović, Radoje Domanovići Branislav Nušić, ali i neopravdano zaboravljeni Jovan Hadžić, Draga Dejanović, Dragutin Ilić, Danica Marković i Ranko Mladenović.
Pretežni deo radova su njegova saopštenja na skupovima u SANU i Institutu za književnost i umetnost, i objavljeni su u zbornicima s tih skupova. Ostali radovi su prethodno objavljeni u časopisu Književnost, Srpskom književnom listu i u zbornicima posvećenim Radovanu Vučkoviću i Danici Marković.
